وقتی داشتم کیمیاگر رو می خوندم به این فکر می کردم که این آقا عجب نبوغ و استعدادی داره؛چه خوب داستان رو پیش می بره و چه عبارت های بدیعی استفاده می کنه…
اما وقتی دومین و سومین کتاب از اون رو هم خوندم (بریدا و ورونیکا تصمیم میگرد بمیرد) دیگه کاملا مطمئن بودم که پائولوکوئلیو یک نویسنده نیست : یک دلال ِکلمات است. این قضیه رو به وضوح میشه در کتاب مثل رود جاری باش یا قاموس فرزانگی هم دید.
ته-مایه های داستان ها هیچ گونه خلاقیتی در خود ندارند… همیشه یک انسان ِ تنهای در مانده که با توسل به معنویات و خرافات و فال ورق و… به رستگاری میرسد!یک راه بدون افت وخیز و هیجان.یک راه از پیش معرفی شده.و جملات قلمبه ای که در تفکرات (معمولاشخصیت اصلی) چپانده شده اند.
امیدوارم دنیای ادب و فرهنگ هرچه زودتر از دست این آفت رهایی یابد.
