مدتی بود که می خواستم مطلبی درباره انتخابات بنویسم. اما به دلایل زیاد نشد و این روزها هم چون میرم کتابخونه اصلا وقت نمی کنم دست به کیبرد بشم. در این مدت 2 تا مطلب کاملا مورد تایید(ِخودم) دیدم نخست ازالیزه + و دوم ازکمال ؛ اما این مانع از این نشد که خودم چیزی ننویسم.
من هم روی صحبتم با “تحریمی” هاست:
من با تحریمی ها در قبول نداشتم سیستم جمهوری اسلامی کاملا موافقم؛اما این دلیل خوبی ست برای رای ندادن ؟ جواب من اینه که: به هیچ وجه. باید ببینیم کدوم یکی از این دو راه می تونه ما رو به هدفمون نزدیک تر کنه: رای دادن یا تحریم؟ و هدف هم به نظر من تغییر کامل این سیستم و قوانین حاکم(اسلام) هست.
فرض کنیم که ما تحریم کنیم انتخابات رو؛بعدش چی ؟- وقتی اکثریت ملت رای ندهند باز هم نون خور هایی جمهوری اسلامی حضور سبزشون رو انجام میدهند؛ و بعد یک دوربین تصویری از ازدحام جمعیت می گیرد و فقط می ماند فتوای شورای نگهبان،که هیچ ترسی از دروغ گفتن نداره. و یک آمار 67.3% از حضور مردم منتشر می کنند. و مسئولین مملکت خوشحال وسرخوش از اینکه رای مخالفی نبوده تا بخواهند زحمت تقلب کردن و مخدوش نمودن آراء را تقبل کنند. بعد یک مجلس/شورا یا دولت سرکوب گر بر سر کار میآید و آن وقت شما دوست عزیز تحریمی می مانید و حوض تان ! نه خبری از آزادی بیان است و نه خبری از تغییر و اصلاح. شما می توانید در بهترین حالت به آن اپوزیسیون فسیل بپیوندید و تبدیل شوید به سوژه خنده رسانه های ملی (که پس از تحریم شما همه در انحصار دولت خود کامه است).همان حالتی که الان مثال هایش به وفور دیده می شود.حالت دیگر هم این است که بخواهید انقلاب جدیدی انجام بدهید؛که من همین جا به شما تضمین می دهم تعداد نفراتی که مشا را همراهی خواهند نمود به انضمام سایه تان می شوید دو نفر !
اما رای دادن چه مشکلی از مشکلات ما حل خواهد کرد ؟و آیا تقلب نمی شود؟ من فکر می کنم-و اینطور که از شواهد برمیآد-دوره تقلب و این ها گذشته. این ارزش های انقلاب چنان در این 30 سال نهادینه شده که مسئولین نظام هیچ ترسی از آرا ندارند. بهتر بگم،اون ها مطمئن هستند کسانی که در انتخابات سرکت می کنند آنقدر به نظام معتقد و ملتزم هستند که به کاندیدا های معرفی شده از طرف رهبری اعتماد کنند.آن ها هراس شان از آرای خاموش است که مبادا با حضور قرمز خود معادلات شان را بر هم بزنند. و مسلما وقتی افکار عمومی حامی تفکری باشند نمی توان با تقلب گول-شان زد. همانطور که نتوانستند معین را رد صلاحیت کنند. پس از این نظر من به شخصه خیالم راحته راحته. (و اینجا خدمت اونایی که میگن نتایج انتخابات از قبل معلوم هست هم عرض می کنم که مرحمتی کنند و نتایج مجلس ششم و حتی ریاست جمهوری هفتم و هشتم را مروری بفرمایند.) خب حالا به کی رای بدیم؟ مسلم هست دیگه؛ به اونی که ما رو به هدف نزدیک کنه. که من از این بین مشارکتی ها رو ارجح می دونم. وقتی قدرت دست چنین طیفی باشه همه آزادتر می شوند در ابراز عقیده. و تغییر واقعی در پس این ابراز عقیده انتظار ما را می کشد. کاری ندارم حالا که به چه سیستمی تغییر کنه… اون بسته به نظر مردم میشه. مهم اینه که ما یک آزادی نسبی در ابراز عقیده پیدا کنیم.مهم اینه که وقتی صدایی از پایین بلند میشه، دربالا کسی هست که اون رو حمایت،منعکس و تبدیل به فریاد کنه. کسی مثل فاطمه حقیقت جو، کسی مثل احمد بورقانی… حالا دیگه نمی خوام به محاسن یک مجلس یا دولت اصلاح طلب (شبه دموکرات) نسبت به نوع متحجر و خودکامه آن چه در بعد داخلی و چه در بعد جهانی بپردازم که از حوصله خودم و شما خارجه و البته بسیار واضح و مبرهن !
خواننده عزیز، هم اکنون دیگر قضاوت با شماست :می خواهید در خانه بنشیدنید و حسرت بخورید (و حرص) یا رای بدهید و از ثمراتش محظوظ شوید؟!
پ.ن. 1: با این قانون مسخره ،امسال نمی تونم رای بدهم.
پ.ن. 2: اگر نماینده اصلاح طلبی از حوضه شما کاندید است شکی در رای دادن به او نکنید.
پ.ن. 3: ما در ایران زندگی می کنیم و سرنوشت ما را آمریکا تغییر نخواهد داد.(چه انقلابی!)
پ.ن. 4: جون مادراتون برین رای بدین!
پ.ن. 5:فکر کنم خیلی خلاصه گفتم؛کلی جا داره این مبحث برای حرافی… اما بیش از این در توانم نبود.
