اعتــــــــــــــــراف

از چهارم دبستان به این طرف تنها مسئله ای که من توش حرفی واسه زدن داشتم، مسئله خانمان سوز هوش بوده است…!من فکر می کردم دنیا مال آدم های باهوش  هست.من بقیه رو به آدم حساب نمی کردم(و نمی کنم). اما از روزی که کنکور دادم یه مسئله بهم ثابت شد؛ اینکه دنیا مال خرکارها شده! آقا ،ریده اند درکار طبیعت! احساس می کنم همه دارن حقم رو می خورن. اصلا اکسیژن کم میآد بعضی وقت! من هیچ دورنمایی واسه همچین روزایی نداشتم.برنامه ام رو واسه7-8 سال دیگه داشتم تنظیم می کردم که چطور از این مملکت جیم بشم…!کجای دنیا باید دنبال آرمان هام بگردم؟ دنبال یه اتاق کم نور ِپر از کامپیوتر و کتاب !من منتظر این روز ها نبودم.

تنها چیزی که این روزا ذهنم رو مشغول کرده اینه که برم پیش یه روان پزشک!تا دیوونه اش کنم. یه قرص پیدا کنم که از زندگی مجازی نجاتم بده!من بیرون از دنیای مجازی هیچی نیستم. من حتی روم نمیشه برم یه لباس پرو کنم!من حتی.. [سانسور شد]! امروز میرم پیش روان شناس؛ نه به خاظر اون مشاوره های چندش آور و تکراری شون. میرم تا موقعی که داره چرند سر هم کنه ازش بپرسم : “ببخشید؛ میشه یه سیگار بهم بدین؟“